Rob Fransman 

 


Hou maar op met Sinterklaas

Ik heb er alle begrip voor dat mensen met een donkere huidskleur (mensen van kleur, moet er tegenwoordig gezegd worden) zich zeer ongemakkelijk voelen met het begrip Zwarte Piet. Voorstanders van de oude traditie zeggen dat het alleen maar symbolisch is en dat het kinderfeest verpest wordt door drammerige zwarte mensen (mensen van kleur) die zich ten onrechte gediscrimineerd voelen. Zal allemaal best die onschuld, die goede bedoelingen, dat leuke kinderfeest. Maar het blijft een feit dat een hele groep mensen als beetje dommige knecht van een spierwitte Sinterklaas wordt neergezet. Het tegenargument dat huidskleur niets met Zwarte Piet te maken heeft is onzin. Als dat waar zou zijn zou een witte, rode of zo’n lullige veegpiet niet zoveel weerstand oproepen.


Ik ben Joods (mens van Joods) en dat wil ik weten. En ik wil best bekennen dat ik me vaak behoorlijk ongemakkelijk voel met zogenaamde complimenten als dat Joden zo intelligent zijn en “jullie zijn zo goed met geld.” Lazer alsjeblieft effe op. En ja, ik heb gloeiend de pest aan Shakespeare’s toneelstuk ‘de Koopman van Venetië’. Dat stuk had nooit meer gespeeld mogen worden. En vandaar mijn begrip voor de mensen die protesteren tegen Zwarte Piet.


Maar dat neemt niet weg dat ik kotsmisselijk ben van die
hele discussie. Dat komt omdat beide kanten het grootst mogelijke schorem aantrekken. De voorstanders trekken rechtse fascisten aan, de tegenstanders hetzelfde geteisem maar dan van ultralinkse signatuur. Zoals de idioot die in Alkmaar haar haat voor Zwarte Piet en Israel op één stukje karton combineerde.


Het Sinterklaasfeest is verpest. Ik vrees dat dat nooit meer goed komt. Schaf het maar af. Vier in plaats daarvan lekker Kerst of Chanoeka. Ook sprookjes.


Met Touria is Amsterdam gelukkig

GroenLinks is in Amsterdam aan de macht en dat zullen we weten. GroenLinks wethouder voor kunst en cultuur is Touria Mellani, opgegroeid in de metropool Winterswijk. Het spreekt vanzelf dat iemand die daar is opgegroeid geschikt is om de kunst en cultuur van de Nederlandse hoofdstad te behartigen. Met Touria weten de inwoners dat het budget voor cultuur van 111,6 miljoen Euro (voor 2021-2024) in goede handen is. Touria weet alles van cultuur. En van inclusie. Wat inclusie precies is, weet Touria zelf het beste, ze heeft dat woord uitgevonden en daarop is ze trots. Ze gebruikt het dan ook 37 keer in haar nota de kracht van kunst en cultuur waarin wordt uitgelegd waaraan subsidieaanvragers moeten voldoen willen ze subsidie krijgen. Hoe en wat maakt weinig uit. Als er maar voldaan wordt aan het allerbelangrijkste: diversiteit en - daar gaan we weer - inclusie. Natuurlijk krijgen de bekende musea en theaters subsidie zoals vanouds. Maar minder dan voorheen want er moet geld worden vrijgemaakt voor een “museale voorziening van ons slavernijverleden.” Let wel, ons…

Touria presenteerde haar nota in Kickboks-school Boogieland in Amsterdam Noord. Heel kunstminnend Amsterdam was daar aanwezig. Oh wacht…


Het Stedelijk Museum, toch benauwd dat de subsidiestroom ophoudt, was er als de kippen bij en liet meteen weten Kick Out Zwarte Piet van harte te steunen. Eerste taak van een nationaal museum uiteraard.

Amsterdam verandert in hoog tempo in een gekkenhuis.

17/11/19


Ter Apel - Amsterdam V.V.  Lucratieve business

Drie uur en 13 minuten duurt het om

met het openbaar vervoer van asielcentrum Ter Apel naar het Amsterdamse Rokin te gaa
n. Eerst 3 minuten lopen, dan met bus 73 naar het station in Emmen, in Zwolle overstappen naar Amsterdam Zuid en dan met de metro naar het Rokin. Daar een uurtje of twee zakkenrollen en dan dezelfde rit weer naar huis. Al met al een werkdag van bijna 10 uur maar het is natuurlijk wel een goede dagbesteding voor de kansloze Noord-Afrikaanse asielzoeker. Die mannen moeten toch wat te doen hebben. Kans op arrestatie is klein en als je gearresteerd wordt ben je zo weer thuis. Met een proces-verbaal maar dat wordt lachend voor de deur van het politiebureau verscheurd. Kans op uitzetting is er niet want van onze lieve burgemeester mag niet genoteerd worden dat de zakkenrollers asielzoekers zijn. Vinden die jongens heel lief van de burgemeester. Dat zakkenrollen is best een lucratieve business . De kosten moeten er wel uitkomen en een retourtje Ter Apel - Amsterdam kost € 62,82

Zou de burgemeester van Ter Apel de reiskosten voorschieten?


Eng vooruitzicht

M
instens drie keer per week rijd ik van Zuid naar Noord via de A10. Ga ik via de Zeeburgertunnel dan mag ik 100 rijden. Meestal rijd ik gewoon met het verkeer mee, ongeveer tussen de 110 en 120 km/h. Flow of traffic, heet dat in modern Nederlands. Ga ik via de westkant door de Coentunnel, dan houd ik me - met trillende snelheidsmeter - exact aan de 80-kilometerlimiet. Trajectcontrole! Vijf kilometer te hard en de acceptgiro ligt een week later op de mat.


Nu moeten we dus overal honderd rijden. Hysterische symboolpolitiek van onze regering, die zichzelf gevangen ziet in een dwaze stikstofdiscussie. De klimaatgelovigen van Groen Links en D66 maken ons wijs dat Nederlandse stikstof de wereld vernietigt. De rechterlijke macht, die steeds vaker de plaats van de volksvertegenwoordiging inneemt, gelooft dat ook. 


Het zij zo, maar ik denk dat iedereen gewoon blijft rijden zoals altijd. Net zoals nu, waar dat nog wel mag, maar heel weinig mensen werkelijk 130 rijden. Wil er gehandhaafd worden, dan zullen er overal trajectcontroles moeten komen. De camera’s die daarbij horen, worden straks gebruikt door allerhande overheden. Nog meer Big Brother. Dat is een eng vooruitzicht.


DDR


Vorige w
eek was het 30 jaar geleden dat de Berlijnse muur viel. Drie dagen voor de grote omkeer was ik in Oost Berlijn. Het pleit niet voor mijn politieke inzicht dat het voor mij net zo’n grote verrassing was als voor de Duitsers zelf. In die tijd kwam ik heel regelmatig in de DDR en dat er iets broeide was duidelijk. Maar dat het zo snel zou gebeuren was een gigantische verrassing. In Oost Duitsland waren de verfoeilijke eigenschapen van het communisme nog meer zichtbaar dan in andere oostblok-staten en de Sovjet-Unie zelf. Kwam natuurlijk ook omdat ik de taal goed kende. Toch kwam ik graag in de DDR. Hoewel ik er nooit een geheim van maakte dat ik Joods was en vaak in Israel kwam, waren de mensen altijd uiterst vriendelijk. En - ook niet onbelangrijk - ik verdiende er uitstekend mijn brood met lelijke textiel uit China. Alle aandacht die vorige week aan het einde van de DDR werd besteed gaf me aanleiding dit oude verhaal van stal te halen


John Bercow


Het is te hopen dat na de verkiezingen van december het gezeur over de Brexit eindelijk eens afgelopen is. En dat Boris Johnson wint, antisemiet Jeremy Corbyn zou een catastrofe zijn. Wanneer daarna het Uk eindelijk de Europese Unie verlaat is dat niet het einde van de wereld. Onze economie stort echt niet in en de Britse hooguit een beetje. Ik ben er van overtuigd dat Brexit slechts het begin is van weer een reeks eindeloze onderhandelingen. Neemt niet weg dat Brexit een gigantische blunder is. Zegt John Bercow. Wat jammer dat die man gestopt is als parlementsvoorzitter. Ik hoop dat hij doorgaat in de politiek. Hij zou een geweldige partijleider of premier zijn. Van Labour of de Conservatieven, maakt niet uit. Zoveel beter dan de clowns die nu de Britse politiek bepalen.

7/11/19


Kannibaal


Het zou goed voor ons zijn als we geen vlees meer zouden eten. Goed voor ons en voor de wereld. Het staat vast dat wanneer het verbouwde veevoedsel zou worden vervangen door plantaardige, voor mensen eetbare producten, in een klap de honger uit de wereld is. Bovendien verhoogt vlees je cholesterol. Kortom, vegetarisme is gezond. De Dierenpartij wil ons doen geloven dat veganisme nog veel gezonder is. Dat veganisten er onveranderlijk uitzien als bijna-dood is toeval. ‘t Zal allemaal best maar ik doe er niet aan mee. De mens is nu eenmaal als carnivoor geboren. Hoewel ik me er van bewust ben dat ik langzamerhand tot een minderheid behoor. ‘Jongeren eten geen vlees meer,’ wordt gezegd. Zou het? Zo is het bij Cannibale Royale altijd druk is en de meeste gasten zijn niet ouder dan een jaar of veertig. Het menu bestaan uit biefstuk, van 300, 600 gram of een kilo. (!) Oh ja, groentes serveren ze daar ook. Is dat lekker? Ja, heel lekker!



6/11/19


Duurzaam


Het onvolprezen NIW heeft een lezersforum. Iedere week mogen vier lezers hun mening over een stelling laten weten. Ik mag daar af en toe aan mee doen. Dat moet in maximaal 1438 karakters, inclusief spaties. Logisch dus dat een en ander soms wat kort door de bocht is. Hoe dan ook, bij aanvang van het nieuwe Joodse jaar was de stelling:

“in 5780 ga ik duurzamer leven”

Nou dat ben ik niet van plan. Mijn stellingname:


Het is maar de vraag of wij er iets tegen kunnen doen tegen de opwarming van de aarde. Misschien, maar dan moet dat wereldwijd gebeuren. En dat is nou net het probleem. In grote delen van de wereld kan de bevolking zich nu de levensstijl veroorloven die voor generaties daarvoor nog ondenkbaar was. Denk maar niet dat de miljarden inwoners van China en India zich door ons de (klimaat)wet laten voorschrijven. Welnee, die mensen kunnen nu eindelijk auto’s kopen en reizen. En reizen doen ze, ga maar eens kijken in Giethoorn.

De duurzaamheidsmaatregelen die onze regering neemt, zijn lachwekkend. Wij moeten van het gas af, onze Oosterburen moeten er juist aan. En twee wel werkende remedies worden angstvallig vermeden: atoomenergie en geboortebeperking. Gemeentes moeten honderden miljoenen bijleggen bij de slecht werkende warmtecentrales. Boeren moeten hun koeien slachten. Die beesten zijn de eerste echte slachtoffers van de nieuwe duurzaamheidsgodsdienst. De gelovigen doen me denken aan jehova’s getuigen. Voor hen is Gretha Thunberg de heiland. En onze regering doet er graag aan mee, neemt het voortouw en is de braafste in Europa. Intussen is onze omgeving alvast volgeplempt met afschuwelijke windmolens. Als bewijs van onze ware gelovigheid.

Nee, ik ga in 5780 niet duurzamer leven. Ik kijk wel uit. Nou ja, aan een beetje Tikkun Olam wil ik wel doen. Ik beloof dat ik met mijn 12-cylinder SUV niet harder dan 160 zal rijden.


5/11/19


Tentoonstelling


Voor ons, de kinderen die de oorlog meemaakten en in zekere zin ook voor onze kinderen en kleinkinderen gaat de invloed van WO2 op ons dagelijkse leven nooit voorbij. Maar dat betekent niet dat de overlevers altijd hetzelfde denken. Soms heeft de oorlog invloed op zaken die er op het oog niets mee te maken hebben. Ik ken mensen die 75 jaar na de bevrijding nog geen voet in Duitsland zetten of principieel geen
Duitse auto wensen te bezitten. In mijn omgeving zijn dierbaren die nooit in hun kleding de nazikleuren rood en zwart combineren. Of geel dragen, want de ster….

Zelf ben ik in dat opzicht ongevoelig. Ik kom sinds 1963 regelmatig in Duitsland, koester mijn 10 jaar oude Mercedes en kleuren zijn slechts kleuren. Design vind ik interessant, hedendaags design zeker. Maar mijn voorkeur gaat uit naar het design tijdens het interbellum, de tijd tussen de twee wereldoorlogen. De Bauhaus periode heeft schitterende architectuur opgeleverd, nergens ter wereld is dat beter te zien dan in mijn geliefde Tel Aviv. Nadat de nazi’s aan de macht kwamen was er voor het genie van de Bauhaus ontwerpers nog nauwelijks werk. Voor de Joden onder hen sowieso niet, maar ook fatsoenlijke niet-Joodse ontwerpers weigerden zich te schikken naar de kitscherige smaak van de nieuwe machthebbers. Helaas waren ze niet allemaal fatsoenlijk. Ontworpen werd er, en hoe! Wie ooit een nu als museum ingericht concentratiekamp heeft bezocht moet de gruwelijke eenvormigheid zijn opgevallen. Die monotonie, die grauwheid en lelijkheid is ooit ontworpen door mensen die zichzelf artistiek begaafd vonden en dat misschien ook wel waren. Wat waren dat voor mensen, wat bezielde hen?

Die vraag houdt me al langer bezig en daarom keek ik uit naar de tentoonstelling van nazidesign in het Bossche Designmuseum. Voordat die openging wemelde het al van de protesten. De tentoonstelling zou een vergoelijking van het nazisysteem betekenen en de verkeerde mensen aantrekken. Hoe oprecht ook, ik ben het met die bezwaren niet eens want met het argument dat tonen van het ultieme kwaad mensen op mensen op verkeerde ideeën brengt, zou ieder boek of tentoonstelling over die vreselijke tijd tegengehouden kunnen worden.


Toch wat bezwaard ging ik, vergezeld van een heel goede vriend, naar Den Bosch. Het viel niet tegen. Op de bovenste etage van het museum wordt doorlopend een korte film vertoond, samengesteld uit beelden uit die tijd. Die zijn bekend natuurlijk, maar toch zo gemonteerd dat het een ander inzicht geeft. Op de etage eronder worden zonder sensatiezucht al die plakkaten, uniformen, voorwerpen uit die tijd getoond. De mensen van het museum zijn erin geslaagd om heel goed te laten zien dat design een enorme rol speelde in de nazi-ideologie. De ontwerpers vermeldden zonder enige schroom hun naam onder het ontwerp van de runentekens, de boekomslagen en de posters. Kleuren, vormgeving, belettering, letterlijk alles wat te bedenken is, was erop gericht om de massa te beïnvloeden. Dat is helaas maar al te goed gelukt. In dat opzicht is de tentoonstelling wel degelijk een waarschuwing, ook voor vandaag. 


Toen wij er waren was het vrij druk. Het keurige publiek was zeer onder de indruk. Doodstil staan de mensen stil bij iedere vitrine. In een uurtje is de expositie wel gezien. Juist omdat de museumdirectie er zeer goed voor heeft gezorgd dat iedere sensatiezucht vermeden wordt, lijkt me de vrees dat de tentoonstelling neonazi’s zou aantrekken onnodig. Integendeel zelfs. De uitgang van het museum is recht tegenover het Joods Monument met de namen van de 293 Bossche Joodse mannen, vrouwen en kinderen die door de nazi’s zijn vermoord. Het kan niet anders dan dat de de bezoeker van de tentoonstelling een nog ongemakkelijker gevoel geeft. Er lagen verse bloemen bij het monument. Die hadden er niet gelegen zonder die tentoonstelling en zijn neergelegd door bezoekers. Dat geeft een goed gevoel.


4/11/19


De Appel valt...


                                                                                                                                                                                                                                                                                        






           
           


In 2011, vrij kort na het Demjanjuk-proces maakte regisseur Rinske Bosch in opdracht van de Joodse Omroep een serie films over hoe opvolgende generaties in Joodse gezinnen met elkaar leven. Een van de zes films ging over mijn dochter Vivian, mijn kleindochter Noa en mezelf. Al eerder maakte de Wereldomroep een film van de reis die Noa en ik maakten naar Polen, op zoek naar de sporen van Demjanjuk. Van die film is op Youtube een stukje van drie minuten te zien. Maar tot mijn verwondering en vreugde staat de Appel valt, de familie Fransman nog onverkort op internet.

De familie Fransman gemist? Start met kijken op NPO Start


4/11/19